Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord
abonneren

Supreme Commander

Het zijn mooie tijden voor de liefhebbers van real time strategy-games. Met Maelstrom en het binnenkort te verschijnen Command & Conquer 3 kunnen de virtuele strategen hun hart al ophalen, maar de veldslagen uit deze spellen vallen compleet in het niet bij die in Supreme Commander.

Episch

Chris Taylor heeft het geduld van zijn fans danig op de proef gesteld. Het heeft ruim tien jaar geduurd voordat hij met een waardige opvolger van het baanbrekende Total Annihilation is gekomen. Terwijl hij met zijn Gas Powered Games aan de Dungeon Siege-reeks sleutelde, groeide het idee om een rts-titel te ontwikkelen waarbij het strijdtoneel zich eens niet zou beperken tot een paar lullige maps en een handjevol soldaten. Gelijdelijk ontstond het plan voor een gigantisch spel met eindeloze speelvelden en epische oorlogsvoering. En dat is precies van Supreme Commander nu te bieden heeft.

Strategisch voordeel

De maps zijn vier tot acht keer groter dan die in traditionele rts-games en je kunt zonder problemen een leger opbouwen dat uit vele honderden eenheden bestaat. Het strijdtoneel bevindt zich op het land, in de lucht, ter zee en op de vier beschikbare planeten. Een van de sterkste punten van Supreme Commander is dat de enorme schaalgrootte van dit spel niet leidt tot een onoverzichtelijke wanorde. Via een ingenieuze zoomoptie kun je niet alleen inzoomen tot op (bijna) fps-niveau, maar ook uitzoomen tot je in feite een wereldbol in beeld hebt. Dit laatste maakt het natuurlijk supereenvoudig om je complete regiment in een keer op de vijand af te sturen. Ook handig: Supreme Commander ondersteunt het gebruik van twee beeldschermen waarmee daadwerkelijk strategische voordelen te behalen zijn.

Hoog sf-gehalte

Nu we het toch over hardware hebben; vergeet de hier genoemde minimale systeemeisen. Om het spel in al zijn grootsheid optimaal te kunnen spelen, heb je eigenlijk een pc met minimaal een 3 GHz processor, 1 GB ram en een 6800 Nvidia-kaart nodig. Of nog beter: een dualcore-pc met alle toeters en bellen. Maar daar krijg je dan ook wat voor. Vergeet eveneens ook de handleiding die is meegeleverd, want deze geeft weinig informatie over het spel.

Er zijn zo'n 250 verschillende eenheden, verdeeld over drie groeperingen. De Cybrans, UEF en Aeons zijn alle drie ontstaan uit het menselijke ras, maar door de eeuwen heen ontwikkeld tot wezens met specifieke eigenschappen. De UEF toont nog de meeste menselijke trekjes en beschikt zodoende over herkenbare troepen, tanks en schepen. De Cybrans hebben een microchip geïmplanteerd, wat uiteindelijk leidde tot venijnige en bizarre mutaties, waaronder spinachtige robots en schepen met tentakels. De Aeons tenslotte, komen voort uit een ongelukkige kruising tussen de mens en vreemde aliens. Uiteraard vechten zij met eenheden die zijn voorzien van een hoog science fiction-gehalte.

Fatboy

Denk echter niet dat je met een uurtje bouwen en knallen het onderste uit de Supreme Commander-kan haalt. Sterker nog, met een uurtje gamen raak je nog niet eens de oppervlakte van alle mogelijkheden die het spel te bieden heeft. Het begint allemaal timide en rustig met het 'oogsten' van massa en energie, de twee onderdelen die nodig zijn voor het bouwen van gebouwen en eenheden. De basis die je daarmee opbouwt kun je geleidelijk upgraden en laten uitgroeien, maar echt spannend wordt het zodra je tech-levels twee en drie bereikt. En pas in level vier krijg je de beschikking over de zogenaamde experimentele units, waarvan er drie per ras beschikbaar zijn. De UEF heeft bijvoorbeeld de Fatboy, een mobiele fabriek die zich over land en over de zeebodem kan verplaatsen en die bovendien over zware kanonnen, torpedo's en anti-aircraft wapens beschikt. De Cybrans doen het onder andere met de Monkeylord, een voor de radar niet te ontdekken spiderbot met talloze upgrade-opties en een vernietigende laser. Het meest gevreesde wapen van de Aeons is de Czar vliegende schotel (denk aan Independence Day), met brute vernietigingskracht, verdedigingswapens en de mogelijkheden om veel vliegtuigen te vervoeren.

Geduld

Voordat je al deze wapens mag inzetten, ben je uren, nee dagen verder en dan nog moet je soms negentig minuten wachten totdat een experimentele eenheid is gebouwd (al helpt het wel om hier extra engineers bij in te zetten). De keuze is dus steeds of je de kostbare grondstoffen inzet voor de verdediging van de basis, de uitbouw van een massaal leger of voor de bouw van dure superwapens. Het is deze strategische uitdaging die van Supreme Commander een lang houdbaar spel met steeds weer wisselende uitdagingen maakt. Zolang je maar over de het nodige geduld beschikt, want de liefhebbers van het snelle knalwerk kunnen deze game beter links laten liggen.

PluspuntenMinpuntenConclusie
  • Gigantische, extreem 'zoombare' maps
  • Veldslagen van epische proporties
  • Gebruik van twee beeldschermen mogelijk
  • Lang houdbaar
  • Minimale, gebrekkige Nederlandse handleiding en documentatie
  • Tijdrovend
  • Zware systeemeisen
Nooit geweten dat het zo bevredigend kan zijn om je tegenstander met een goed geplaatste kernbom compleet van het speelveld te vagen. Maar voordat de allesbepalende genadestoot kan worden uitgedeeld, is zelfs de meest fanatieke gamer dagen verder. Supreme Commander is het ideale rts-spel voor iedereen bij wie grootheidswaanzin geen kritiekpunt maar juist een aanbeveling is.

Geschreven door: Redactie PCM op

Category: Review, Games

Tags:

Nieuws headlines

Laatste reactie